Biegunka u psa

Od biegunki do dżumy czyli Yersinia w natarciu.

Bakterie z tej ”półki’ laboratorium Matki Natury ciągle jeszcze znamy w ograniczonym zakresie, ale ludzkość boleśnie zapoznała się z jedną z nich, niejaką Yersinią pestis, wywołującą dżumę – czarną śmierć, dziesiątkującą ludzkość od czasów starożytnych.

Kolejna z tej rodziny: Yersinia enterocolitica – wydaje się być łagodna jak baranek przy swojej morderczej siostrze i powoduje „tylko” zapalenie żołądka i jelit, głównie u człowieka, bo zwierzęta w przeważającej mierze są bezobjawowymi nosicielami. Y.enterocolitica najlepiej ponoć upodobała sobie świnie 1, ale nie pogardzi też krową, koniem, kozą, królikiem lub gryzoniami. Skolonizowawszy większość fauny z powodzeniem daje sobie również radę w glebie czy wodzie i o zgrozo potrafi z takiego środowiska przedostać się i funkcjonować, przynajmniej przez jakiś czas, w żywej roślinie (którą potem zjadasz w surówce ).2 Jakby tego było mało chłód jej niestraszny. Nasz klimat i nasze lodówki są doskonałym środowiskiem dla jej rozwoju.

Jersinioza – wywołana przez gatunek Y.enterocolitica to przede wszystkim choroba człowieka, który zaraża się głównie poprzez spożycie skażonych produktów. Biegunka i bóle brzucha to objawy klasycznego zapalenia żołądka i jelit (tutaj mogą usadowić się w prawym kwadrancie brzucha, symulując atak wyrostka robaczkowego i czasami doprowadzając do niepotrzebnej operacji ). Z reguły samoleczące się zakażenie (dieta, terapia płynami ) u osób z grupy ryzyka może doprowadzić do nieprzyjemnych skutków ubocznych typu: wysypka lub gorzej rumień guzowaty, ropnie narządów wewnętrznych, reaktywne zapalenia stawów i wreszcie nasza „ulubiena” posocznica, która zawsze czai się gdzieś przy końcu listy możliwych powikłań.

Psy wydają się żyć w pewnej symbiozie z Yersinią Enterocoliticą. Zdiagnozowanie klasycznej jersiniozy u psa jest bardzo rzadkie i jak mi wynika z przeglądu literatury, raczej pośmiertne w przypadku choroby nieograniczonej do układu pokarmowego, ale tzw. układowej czyli atakującej organy wewnętrzne np. wątrobę 3. Generalnie Y. enterocolitica funkcjonuje u tych zwierząt jako bakteria komensalna, nawet eksperymentalne zakażenia nieszczęsnych beaglów laboratoryjnych nie ujawniały zmian klinicznych, co więcej zauważono nawet, iż bakterie miały pewien problem z ”zakotwiczeniem’ się w psich jelitach.4 To jednak nie zmienia faktu, że zwierzę nosiciel, wydala od czasu do czasu bakterię w kale co budzi obawę przeniesienia jej na człowieka.

Pomijając jednak ogromną różnorodność środowiskową z której możemy się zarazić Yersinią, kolejne (zapewne kosztowne) badania dotyczące nosicielstwa Y.enterocolitica przez psy wyglądają trochę jak wytaczanie armat na muchy, bo sami naukowcy przyznają, że to trzoda chlewna jest głównym rezerwuarem tej bakterii (możliwość nawet 90% skażenia stada).Zatem najpierw wylecz swoje świnie człowieku, miłośniku wieprzowych żeberek, a potem zabierz się za psy.

W roku 2013 w „Journal of Clinical Microbiology” wydawanym przez Amerykańskie Stowarzyszenie ds.Mikrobiologii, ukazało się sprawozdanie z badania przeprowadzonego na przełomie lat 2011/2012 w Europie, w którym około 4,5 tys. próbek kału od psów (w tym próbki pobrane od polskich psów) i 2,7 tyś. odchodów kocich poddano laboratoryjnej analizie w poszukiwaniu Y.enterocolitica. 5

Wyniki? Obecność bakterii wykryto u 4,6 % psów (198 psów na 4325 osobników przebadanych ) i 0, 3% kotów (czyli od 8 kotów z 2624 przebadanych). Rzeczywiście wstrząsające …

I tak to wygląda w skrócie na dzień dzisiejszy, jednak Yersinia jak i każdy mikroorganizm we współczesnym dynamicznym świecie ma jeszcze duże możliwości w zanadrzu.Zarazki były z nami od zawsze, ale teraz wydają się szybciej przechodzić kolejne etapy swojej bakteryjnej ewolucji, mutując w coraz lepiej przystosowane do środowiska (czyt. zjadliwsze i oporne na lekarstwa) szczepy.

Na koniec uważajcie też na Yersinię pestis – tę od dżumy. Psy są na nią wyjątkowo odporne, ale jednak czasami mogą się zarazić. Ugryzienie przez zadżumioną wiewiórkę lub szczurzą zadżumiona pchłę, ewentualne spożycie zakażonego gryzonia może okazać się fatalne w skutkach. Jeśli więc po takim incydencie wasz pies spuchnie jak bania (atak bakterii na węzły chłonne ) to hmm….. „Ocet 7 Złodziei” nie wiele już pomoże, aczkolwiek było to powszechnie stosowane w średniowieczu panaceum na morową zarazę.

Niemniej jednak warto mieć octy ziołowe jako środek profilaktyczno-aseptyczny pomocny w higienie domu. Podczas letnich spacerów z psem uszczknij czytelniku drogi, w swoim lub cudzym ogrodzie trochę ruty, tymianku, szałwii, mięty, dołóż kwitnąca lawendę oraz szczyptę sporą piołunu i zalej wszystko octem, najlepiej 6%. Kto chce może dodać jeszcze czosnku i  mikstura gotowa. Nieszkodliwa dla środowiska, tania i w dodatku antydżumowa. Czego chcieć więcej? 🙂

 


Bibliografia

1 dr hab. Aleksandra Platt-Samoraj prof. dr hab. Wojciech Szweda. Zakażenia Yersinia enterocolitica u ludzi i zwierząt. Magazyn Weterynaryjny 2011 09

Dostępne na dzień 28.11.2018 pod adresem : https://magwet.pl/25254,zakazenia-yersinia-enterocolitica-u-ludzi-i-zwierzat?page=2

2Litvin VIu, Shustrova NM, Gordeĭko VA, Pushkareva VI, Misurenko EN. [An experimental study of Yersinia in plants]. Zh Mikrobiol Epidemiol Immunobiol. 1991 Sep;(9):5-7.

Dostępne na dzień 28.11.2018 pod adresem : https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1759521

3Byun JW, Yoon SS, Lim SK, Lee OS, Jung BY. Hepatic yersiniosis caused by Yersinia enterocolitica 4:O3 in an adult dog.

J Vet Diagn Invest. 2011 Mar;23(2):376-8.

Dostępne na dzień 28.11.2018 pod adresem : https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21398468

4Hayashidani H, Kaneko K, Sakurai K, Ogawa M. Experimental infection with Yersinia enterocolitica serovar 0:8 in beagle dogs.

Vet Microbiol. 1995 Nov;47(1-2):71-7.

Dostępne na dzień 28.11.2018 pod adresem : https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/8604556

5 Ivonne Stamm, Mandy Hailer, Barbara Depner, Peter A. Kopp, Jörg Rau

Yersinia enterocolitica in Diagnostic Fecal Samples from European Dogs and Cats: Identification by Fourier Transform Infrared Spectroscopy and Matrix-Assisted Laser Desorption Ionization–Time of Flight Mass Spectrometry

Clinical Veterinary Microbiology

Dostępne na dzień 28.11.2018 pod adresem : https://jcm.asm.org/content/51/3/887

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *